+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم اسفند ۱۳۹۰ ساعت 13:6 توسط جواد خوش پیام
|
افتاب است و بیابان چه فراخ نیست در آن نه گیاه و نه درخت غیر آوای غرابان دیگر بسته هر بانگی از این وادی رخت در پس پرده ای از گرد و غبار نقطه ای لرزد از دور سیاه چشم اگر پیش رود می بیند آدمی هست که می پوید راه