+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۰ ساعت 16:23 توسط جواد خوش پیام
|
افتاب است و بیابان چه فراخ نیست در آن نه گیاه و نه درخت غیر آوای غرابان دیگر بسته هر بانگی از این وادی رخت در پس پرده ای از گرد و غبار نقطه ای لرزد از دور سیاه چشم اگر پیش رود می بیند آدمی هست که می پوید راه